Als schapen zonder herder

De enorme shock die ontstond na het dodelijke tragedie van Lag B’Omer feesten is veranderd in verwarring en boosheid. De grote vraag “wie is er verantwoordelijk voor dit drama op de berg Meron?” waarbij 45 mensen omkwamen, waaronder kinderen. Er zou toestemming zijn gegeven voor een groot evenement omdat het vorig jaar niet door kon gaan.

De eerste vraag zou moeten zijn: Waarom moeten mensen überhaupt een bedevaart ondernemen naar een graf met de dode beenderen van een zekere Rabbi Shimon bar Yochai? Een rabbijn die in de tweede eeuw leefde, die door veel orthodox Joden als auteur wordt gezien van de Zohar, een boekwerk waarop de Joodse kabbala is gegrond. Dit is een Joods mystieke leer die gaat over wat er achter deze schepping schuil zou gaan.

100.000 orthodoxen gingen dit jaar op bedevaart om iets van de geest van deze rabbijn te beleven. Zijn botten zijn heilig, en wanneer men bidt bij het graf van een overleden “heilige”, dan zou dat gebed eerder verhoord worden door God. We zien dat hier geestelijk iets gaande is. Of het geestelijk kosher is in Gods ogen is nog maar de vraag, met de profeten voor ogen, maar ook met het gebod voor ogen dat de geesten van doden met rust gelaten moeten worden, en denk daaraan aan koning Saul. Eren is iets anders dan geestelijke macht toekennen aan beenderen.

Wat mij raakt, is het enorm verlangen dat er is bij zoveel orthodoxen naar een goddelijke beleving, een verlangen dat we overigens zien in alle religies.
Dan komt er iets op mijn netvlies, een gebeurtenis in de eerste eeuw. Een Joodse rabbijn, die de behoefte had om samen met een kleine groep van zijn leerlingen zicht terug te trekken. De mensen zagen hen wegvaren en velen letten erop waar ze heengingen. De menigte mensen, uit veel steden en dorpen, liepen te voet naar waar zij verwachtten dat die rabbijn naar toe zou gaan, en ze kwamen eerder op die plek aan dan die rabbijn. En toen die rabbijn uit het schip ging zag Hij die grote menigte en werd met ontferming over hen bewogen, omdat zij waren als schapen, die geen herder hebben, en Hij begon hun vele dingen te leren. En deze rabbijn leerde de mensen, genas allen die bij hen kwamen en dreef boze geesten uit.

Maar hij keerde zich ook tegen de geestelijk dode orthodoxe rabbijnen van zijn tijd, die met hun verzinsels zo veel mogelijk mensen aan zich, en aan hun leer probeerde te binden. Er is in 2000 jaar niets veranderd, en we kijken met verdriet hoe men op het graf van een dode zegen zoekt, en de levende Messias nog steeds veracht en bespot. De Messias die naar al die mensen kijkt en met ontferming bewogen is omdat ze als schapen zonder herder opgedreven worden naar dode beenderen. “Wee die herders!” zo zegt God zelf in Ezechiël 34.

Er is in 2000 jaar niets veranderd, want nog steeds zouden deze geestelijk dode orthodoxe rabbijnen de horde opdrijven. Ja, opnieuw zouden deze geestelijk dode orthodoxe rabbijnen de menigte opzetten tegen die ene rabbijn, die de zoon van God is. Zoals ook afgelopen week weer bleek toen bekend werd dat een ultra orthodoxe man werd “ontmaskerd” als volgeling van die ene rabbijn Messias Jeshua. Deze man, die nog maar net weduwe was geworden, werd verguisd in de media als verrader en leugenaar, als vijand van het Jodendom en Israël.

Terug naar het drama op de berg Meron van afgelopen week. Hoe was dit drama op de berg Meron mogelijk terwijl het coronaprobleem ook nog steeds niet is opgelost? Hoe is het mogelijk dat dit plaatsvindt in een land waar zulke verstandige en geleerde mensen wonen?
Het was mogelijk omdat het merendeel van Israël een geestelijk probleem heeft, en geen verstandelijk. De mensen zijn geestelijk afgesneden van God, en zijn als schapen zonder herder, en als Gods Geest niet mag leiden, dan doen andere geesten dat.

Gelukkig zijn er steeds meer in Israël die rabbi Messias Jeshua leren kennen, en zittend aan Zijn voeten geleerd worden, en die vrede leren en geleid worden door de Heilige Geest.
Dit omdat die ene rabbijn Messias Jeshua zich door een ongetemde menigte heeft laten gevangen nemen en laten kruisigen zoals beschreven in Jesaja 53. Maar Hij stond op uit de dood, HIJ LEEFT, en heeft velen het echte leven gegeven, zoals beschreven in Jesaja 53. Zoals Kajafas, een andere rabbijn van Jeshua’s tijd zei: Het is nuttig, dat één mens sterft ten behoeve van het volk. Laten we blijven bidden dat Israël, het joodse volk, Hem gaat zoeken.

Want Zijn sterven was inderdaad genoeg!