Alle berichten van Johan de Ridder

Als schapen zonder herder

De enorme shock die ontstond na het dodelijke tragedie van Lag B’Omer feesten is veranderd in verwarring en boosheid. De grote vraag “wie is er verantwoordelijk voor dit drama op de berg Meron?” waarbij 45 mensen omkwamen, waaronder kinderen. Er zou toestemming zijn gegeven voor een groot evenement omdat het vorig jaar niet door kon gaan.

De eerste vraag zou moeten zijn: Waarom moeten mensen überhaupt een bedevaart ondernemen naar een graf met de dode beenderen van een zekere Rabbi Shimon bar Yochai? Een rabbijn die in de tweede eeuw leefde, die door veel orthodox Joden als auteur wordt gezien van de Zohar, een boekwerk waarop de Joodse kabbala is gegrond. Dit is een Joods mystieke leer die gaat over wat er achter deze schepping schuil zou gaan.

100.000 orthodoxen gingen dit jaar op bedevaart om iets van de geest van deze rabbijn te beleven. Zijn botten zijn heilig, en wanneer men bidt bij het graf van een overleden “heilige”, dan zou dat gebed eerder verhoord worden door God. We zien dat hier geestelijk iets gaande is. Of het geestelijk kosher is in Gods ogen is nog maar de vraag, met de profeten voor ogen, maar ook met het gebod voor ogen dat de geesten van doden met rust gelaten moeten worden, en denk daaraan aan koning Saul. Eren is iets anders dan geestelijke macht toekennen aan beenderen.

Wat mij raakt, is het enorm verlangen dat er is bij zoveel orthodoxen naar een goddelijke beleving, een verlangen dat we overigens zien in alle religies.
Dan komt er iets op mijn netvlies, een gebeurtenis in de eerste eeuw. Een Joodse rabbijn, die de behoefte had om samen met een kleine groep van zijn leerlingen zicht terug te trekken. De mensen zagen hen wegvaren en velen letten erop waar ze heengingen. De menigte mensen, uit veel steden en dorpen, liepen te voet naar waar zij verwachtten dat die rabbijn naar toe zou gaan, en ze kwamen eerder op die plek aan dan die rabbijn. En toen die rabbijn uit het schip ging zag Hij die grote menigte en werd met ontferming over hen bewogen, omdat zij waren als schapen, die geen herder hebben, en Hij begon hun vele dingen te leren. En deze rabbijn leerde de mensen, genas allen die bij hen kwamen en dreef boze geesten uit.

Maar hij keerde zich ook tegen de geestelijk dode orthodoxe rabbijnen van zijn tijd, die met hun verzinsels zo veel mogelijk mensen aan zich, en aan hun leer probeerde te binden. Er is in 2000 jaar niets veranderd, en we kijken met verdriet hoe men op het graf van een dode zegen zoekt, en de levende Messias nog steeds veracht en bespot. De Messias die naar al die mensen kijkt en met ontferming bewogen is omdat ze als schapen zonder herder opgedreven worden naar dode beenderen. “Wee die herders!” zo zegt God zelf in Ezechiël 34.

Er is in 2000 jaar niets veranderd, want nog steeds zouden deze geestelijk dode orthodoxe rabbijnen de horde opdrijven. Ja, opnieuw zouden deze geestelijk dode orthodoxe rabbijnen de menigte opzetten tegen die ene rabbijn, die de zoon van God is. Zoals ook afgelopen week weer bleek toen bekend werd dat een ultra orthodoxe man werd “ontmaskerd” als volgeling van die ene rabbijn Messias Jeshua. Deze man, die nog maar net weduwe was geworden, werd verguisd in de media als verrader en leugenaar, als vijand van het Jodendom en Israël.

Terug naar het drama op de berg Meron van afgelopen week. Hoe was dit drama op de berg Meron mogelijk terwijl het coronaprobleem ook nog steeds niet is opgelost? Hoe is het mogelijk dat dit plaatsvindt in een land waar zulke verstandige en geleerde mensen wonen?
Het was mogelijk omdat het merendeel van Israël een geestelijk probleem heeft, en geen verstandelijk. De mensen zijn geestelijk afgesneden van God, en zijn als schapen zonder herder, en als Gods Geest niet mag leiden, dan doen andere geesten dat.

Gelukkig zijn er steeds meer in Israël die rabbi Messias Jeshua leren kennen, en zittend aan Zijn voeten geleerd worden, en die vrede leren en geleid worden door de Heilige Geest.
Dit omdat die ene rabbijn Messias Jeshua zich door een ongetemde menigte heeft laten gevangen nemen en laten kruisigen zoals beschreven in Jesaja 53. Maar Hij stond op uit de dood, HIJ LEEFT, en heeft velen het echte leven gegeven, zoals beschreven in Jesaja 53. Zoals Kajafas, een andere rabbijn van Jeshua’s tijd zei: Het is nuttig, dat één mens sterft ten behoeve van het volk. Laten we blijven bidden dat Israël, het joodse volk, Hem gaat zoeken.

Want Zijn sterven was inderdaad genoeg!

My name is…?

‘My name is Nobody’ is de titel van een Klassieke Western uit 1973 waarin Terrence Hill de rol speelt van Nobody (Niemand). Als een kameleon duikt hij overal op en verdwijnt dan weer, slinks en handig met de revolver vindt hij zijn weg door het leven. Maar aan het einde blijft hij Nobody.

Daar moest ik aan denken toen ik het nieuws las in de Israëlische krant The Times of Israël. Daarin ging het over een zekere Nir Hefetz. Iemand waar jij waarschijnlijk nog nooit van heb gehoord, maar hij wordt als “kroongetuige” gebruikt door de tegenstanders van Benjamin Netanyahu. Netanyahu, de minister president van Israël, kennen de meeste wel. Hij heeft de bijnaam melech Bibi (koning Bibi) gekregen, en onder zijn leiding heeft Israël zich laten gelden de laatste jaren, met name diplomatiek maar waar nodig ook door korte militaire acties. Netanyahu doet dat bijna 24/7 en altijd met vrede en veiligheid voor Israël voor ogen. Netanyahu is bekend omdat hij zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt, omdat hij gelooft dat Israël en haar inwoners bijzonder zijn in Gods ogen en veiligheid verdienen.
Daar tegenover zien we Nir Nefetz die zich optrekt aan diegene die succes hebben en mensen om zich heen kleineert; zo typeren oud collega’s hem. Eigenlijk een zielige man. Nir Hefetz was Netanyahu’s vertrouweling en heeft dat vertrouwen misbruikt. Deze Nir Hefetz is zo’n Nobody. Goed om met zijn slinkse streken en slecht gedrag een positie te verwerven, om als de druk groot wordt Netanyahu te verraden. Nu gaat het mij niet op het politiek schouwspel maar om de persoonlijkheden.

Ik zie in kerken ook mensen die net als Netanyahu vanuit geloof handelen, die dan met Jezus op hun netvlies bouwen in de gemeente, die hun hoofd boven het maaiveld van de gemeente uitsteken om vooruit te willen, om Jezus uit te willen dragen. En er is toch niets mooiers dan zoals Paulus dat zegt: Want de liefde van Christus dringt ons (2Kor.5:14).
Niet zelden krijgen deze mensen het te verduren omdat ze de dingen “anders” doen, omdat de tijd andere middelen vraagt. En dan zijn er ook mensen die wachten tot er zich weer een “succes” in de gemeente voordoet en dan pas actief worden en meevaren op dit “succes”.
Maar wie leeft er nu eigenlijk uit geloof, diegene die koste wat kost durft te ondernemen, met en voor Jezus, of diegene die afwacht?

Ik volg dagelijks het nieuws van Israël en krijg het idee dat Netanyahu zijn energie niet richt op mensen die hem tegenwerken, maar dat hij zich continue richt op zijn doel. Hij overlegt achter de schermen, weet zich verantwoordelijk voor zijn taak en stelt daarom zijn positie telkens veilig. Hij zoekt om wijze stappen mogelijk te maken door continu mensen te betrekken die daaraan mee kunnen werken, rechtsom of linksom. En het is bekend dat hij daarnaast wekelijks de tijd neemt om met anderen een Bijbelstudie te doen, want hij weet dat hij rekening met God moet houden. Maar zelfs de religieuzen vinden dat niet religieus genoeg en hebben dan kritiek op Netanyahu, zo las ik ook in de krant.

Met deze blog wil ik jou ertoe aanmoedigen om je oog op Jezus te houden en niet in gevecht te zijn met mensen om je heen, niet onzeker te zijn, maar te durven voor Jezus te gaan. Als Jezus in je hart heeft gegeven om Zijn naam bekend te maken, om andere christenen aan te moedigen, om de gemeente op te bouwen, te vermanen, om hen te helpen te groeien in geloof; richt je op Jezus en zoek medestrijders voor het evangelie. Ja, open met elkaar de Bijbel, bidt en zoek wegen om Jezus bekend te maken!
Ik vind het zo mooi in de brieven aan twee gemeenten in het boek Openbaring dat deze mensen die volharden aan het einde geen Nobody zijn, maar een NIEUWE NAAM krijgen.
Daarom: Strijd de goede strijd, en laten we daarbij de blik gericht houden op Jezus, de grondlegger en voltooier van ons geloof: denkend aan de vreugde die voor Hem in het verschiet lag, liet Hij zich niet afschrikken door de schande van het kruis. Hij hield stand en nam plaats aan de rechterzijde van de troon van God. (Heb 12:2)

Gelovend knokken?

Op 15 jarige leeftijd ging ik boksen. Touwtje springen, opdrukken, eindeloos op mijn houding letten en stoten oefenen op de zak. Daarna de stootcombinaties om vervolgens de mat op te gaan om te sparren. Af en toe lag ik op de grond te duizelen na een klap te hebben geïncasseerd, maar dat maakte me scherp om aan mijn bescherming te werken. Discipline en controle zijn zeer belangrijk. Na twee jaar sloot de boksschool en ging ik over naar Taekwondo waar nog meer discipline en controle gevraagd werd omdat alleen toucheren is toegestaan en geen rake klappen. Ik had een boksmentaliteit en wilde gaan…, dus kreeg ik tijdens het sparren soms plots een rake en pijnlijke trap van de Taekwondomeester om me weer tot kalmte en controle te brengen. Controle en discipline zijn bij mij geen aangeboren gaven, ADHD wel, en als dat de overhand krijgt verzuim ik om gedisciplineerd te zijn.

Ik heb daarom vaak mentaal moeten knokken om tot een goede stille tijd te komen, en nog raak ik daarvan eenvoudig afgeleid en moet ik dagelijks deze strijd onder ogen zien. Weglopen omdat de oefening soms pijn doet en kiezen voor de makkelijke weg is niet de juiste keuze in vechtsport, en niet de juiste keuze in het volgen van Jezus.
Er is zoveel afleiding en zoveel te doen wat belangrijk is, en ook zoveel in het koninkrijk van God(gemeente) dat aandacht nodig heeft, zoveel mensen die aandacht nodig hebben en zoveel plannen om uit te werken en zoveel films om te bekijken; het is altijd druk! En dan plots kun je het voelen: een rake corrigerende “tik” van meester Jezus. Soms gebruikt Jezus situaties, dingen die ook andere mensen overkomen, om ons terug te brengen naar het hart van aanbidding. Ik begrijp meestal wanneer Jezus een situatie gebruikt om me duidelijk te maken dat Hij mij iedere dag wil ontmoeten en niet alleen op zondag, en dat in die ontmoeting mijn kracht en mijn bescherming ligt. De vraag is, luisteren we naar die roep van Jezus?

Sommige menen tot stilte te komen op de fiets naar werk of in de auto…echt? Waarom zocht Jezus de stilte op? Waarom kon Elia God alleen horen in de stilte? Laat je eigen gedachten je niets wijs maken. Stille tijd ontlopen is veelal een excuus om niet de pijnlijke training hoeven te ondergaan van de confrontatie met dat wat God jou nog wil laten zien wat nog moet veranderen.
Een goed moment van stille tijd voor een ochtendmens is als iedereen nog op bed ligt, en voor een avondmens voor het slapen gaan, gewoon in de hoek van de bank met alleen een leeslampje. Geen afleiding, papieren Bijbel, niet nadenken over alles wat moet gebeuren. Dan eerst opruimen en afstand nemen van datgene waarvan je weet dat God dat niet in Zijn aanwezigheid wil. Dan de Vader en Jezus loven en… luisteren en wachten tot Jezus spreekt. Wachtend met een enkele Bijbeltekst voor ogen… zonder muziek, want dat leidt af. Hoe meer ik dat doe, hoe meer controle de Heilige Geest over mijn leven heeft. Meer vreugde, meer liefde, meer kracht en meer moed voor de momenten in dit aardse leven waar ik in mijn menselijkheid keer na keer knockout ga. Ik daag je uit voor een vechttraining, een ronde sparren, door naar een overdenking te luisteren.

“Op de drempel” naar Psalm 84. Van www.christarosier.nl.

De overdenking van Herman Boon kwam “zomaar” op mijn pad, en ik heb er afgelopen week twee maal naar geluisterd. Ik hoop niet dat je vast zit aan religie, aan kerkelijk gewoontedenken, en alleen wil horen wat in jouw straatje past. Als dat zo is wordt het tijd dat Jezus toegang krijgt tot jouw hele hart, en dat je gaat wandelen in geloof i.p.v. gewoonte. Hermans wijze van presenteren is wellicht anders dan je gewoon bent, maar ik ben erdoor gezegend en aangespoord om verder te oefenen voor de geestelijke bokswedstrijden van dit leven. Want we hebben te strijden, en niet tegen bloed en vlees, maar tegen geestelijke machten die ons doen en denken af willen houden van stille omgang met Jezus. Uit ervaring weet ik: Ik ben liever één dag in Gods voorhoven dan duizend dagen daarbuiten. Beter op de drempel van Gods huis dan wonen in de tenten der goddelozen(Psalm 84). Laat het druk worden op die drempel, en geen corona die ons op afstand houdt.
Klik hier voor de preek van Herman Boon.

Goede training en tot een volgende keer, Johan