Categoriearchief: Volhouden

Melaats?

Vanmiddag ging ik met Monique de supermarkt in waar keurig markeringen op de grond stonden zodat de klanten op gepaste afstand van elkaar zouden blijven. We werden door een andere klant aangesproken dat wij, Monique en ik, te dicht bij elkaar liepen. Toen we zeiden dat we getrouwd zijn, in 1 bed liggen, elkaar dagelijks wel een zoen geven was de verontwaardiging des te groter. Wij zouden de veroorzakers zijn van veel problemen.

Gisteren bij een wandeling in duin kwamen we broeders en zusters tegen van de Baptistengemeente Katwijk. Op ruime afstand van elkaar stonden we in een kring met elkaar te praten en hebben we gezongen “In de schuilplaats van de Allerhoogste”. Boze blikken en verontwaardiging bij mensen die met een grote boog om ons heen liepen, alsof we melaats waren. Op straat lopen mensen met een grote boog om ons heen, bedekken hun gezicht voor ons, houden een boek voor hun gezicht alsof Monique ik uiterst besmettelijk zijn.
Precies zoals 50 jaar geleden nog veel blanken om donkere mensen heenliepen, of net als nu oversteken om aan de andere kant van de straat te passeren en sommigen keken ons boos aan toen we ze groetten. Wat een rare tijd.  Nu pas begrijp ik een beetje hoe vernederend die rassenhaat is geweest en nog is in sommige delen van de wereld. Dat raakte me meer dan dat mensen doen alsof ik melaats ben. Jezus was daar ook niet bang voor, Hij bleef de kwetsbare mens opzoeken waar Hij maar kon.

Ik moet terugdenken aan mijn prediking over haten en liefhebben. Het is een hele uitdaging om gepaste afstand te houden en toch lief te hebben. We zijn Hollanders, we zijn creatief, dat merk ik ook in het gemeentezijn. Toch…speciaal voor diegene die kwetsbaar zijn en thuis in isolatie leven, kan een kaartje en telefoontje veel betekenen. Neem je verantwoording in Jezus’ naam, zodat ook zij kunnen volhouden op deze weg van het leven en reden te meer hebben om God te danken voor jouw plek in hun leven. Goede reis en houdt vol!

Tot volgende week.

Nog een prachtig lied van Ray Boltz over hoe we tot zegen voor anderen zijn als we Jezus delen. LINK

Google-Maps of Bible-Maps

Enige jaren geleden was ik in retraite in een klooster en ging om 14h een wandeling maken in de bossen van de Leender- en Kennemerheide. Rust, dus geen telefoon mee, en ik zou het wel redden zonder kaart, ik was er tenslotte al vaker geweest. Het weer veranderde, de zon verdween en alleen donkere wolken bleven over. Ik liep in een dicht begroeid bos waar alle paden op elkaar leken. Ik dacht de weg te herkennen, maar na uren wandelen stond ik weer op hetzelfde punt, ik wandelde rondjes. Geen zon om me op te oriënteren, alleen maar bomen en zandpaden die op elkaar leken. Ik kon niet anders dan bidden om hulp om een wijze keuze te maken. Ik besloot om geen afslag meer te nemen tot ik aan de rand van het bos zou komen waar ik me zou kunnen oriënteren op b.v. een kerktoren. Rond 19h had ik de rand van het bos bereikt en zag inderdaad een kerktoren. Ik moest nog bijna twee uur wandelen tot ik weer op mijn logeeradres was. Om 21h ging de poort van het klooster dicht, ik klopte en de deur werd voor me opengedaan, ik was nog net op tijd. Zucht!
Michiel deelde afgelopen zondag over de opdracht aan de dienaren om de vaten te vullen met water: als Jezus iets zegt; neem je verantwoording! In het wonder waarin Jezus van water wijn maakte, betrok hij omstanders. Jezus wil jou actief betrekken en je niet passief laten in je geloofsleven. Ik was verdwaald in het bos, ik pakte Bible-Maps en ging bidden, maar ik moest wandelen en Jezus gaf richting in mijn denken. Een kar die stilstaat kun je geen richting opduwen. Dus, biddend op pad! Mooie uitdaging om zo met Jezus je weg in het leven te vinden. Dan krijgt God de eer i.p.v. Google.

Tot slot een mooie song voor onderweg. KLIK HIER

Tot volgende week.

Hollen en stilstaan

Voor sommigen was het wandelen tijdens het bikkelweekend een moment van rust middenin een druk leven. Ik ben eerlijk, ook ik ben altijd druk en ren heel wat af in het leven, van de ene “verantwoording” naar de andere. Zelfs toen mijn moeder eind 2008 vanwege ALS ongeneeslijk ziek bleek, rende ik in de drie jaren die daar op volgde maar door. Telkens kort even bij moeder langs…tot… het moment dat we ervoor kozen om onze moeder in haar laatste weken thuis zoveel mogelijk zelf te verzorgen. Met z’n drieën en een paar lieve verzorgenden hadden we een intens intieme tijd met elkaar. Na haar overlijden besefte ik pas hoe intens intiem en liefdevol die tijd ook voor mijn moeder was en… hoe ik het vaak te druk had met “mijn verantwoordelijkheden” tijdens de jaren van haar ziekzijn. Ja, ik zou het nu anders doen, ik zou nu tijd vrijmaken en mijn leven tot stilstand laten komen om haar meer te laten genieten van het samenzijn. Dat besef heeft dus best veel gekost, dat voel ik nog steeds. En wat heb ik gewonnen met al dat rennen?

Tijdens de reis naar Israël appte Monique “ik mis je”, en na de Israëlreis, anderhalve dag later, was ik alweer op weg naar de Ardennen. Maar de woorden “ik mis je” klonken door en brachten me weer terug naar de herinnering aan mijn moeder die altijd alles opzijzette voor haar kinderen en wachtte en wachtte tot iemand tijd voor haar had.

Ik weet dat onze Vader in de hemel nog beter voor me is dan mijn moeder, nog meer geduld met me heeft, in me gelooft en daarom volkomen in me geïnvesteerd heeft door Zijn Zoon ook voor mij te laten sterven. En hoe vaak zit Hij te wachten op jou en mij?

Sta eens wat langer stil in de tijd naar Pasen om tijd te nemen voor je Vader in de hemel!