Moed voor onderweg

Ik weet nog dat wij een enorme dikke boom hadden in het bos naast ons. Het deelde zich op in twee enorme stammen, en wij kinderen klommen in die dikke boom en eenmaal in de splitsing van die grote stammen zat je veilig en had je overzicht. Maar tijdens een zomerstorm tijdens enorm onweer, sloeg de bliksem in ’die voor ons onverwoestbare boom’. Ik werd geroepen om te komen kijken, daar lag die boom, tot op de grond gespleten en naar twee kanten omgevallen, als een luciferstokje, wat een kracht en in een split second.
Ik zag eenmaal voor me de bliksem inslaan in een lantaarnpaal, ik zat veilig in de auto, maar in één klap was er niets meer over van  de bovenkant van die lantaarnpaal.
En eenmaal in de zomer zagen we een bliksembal zich voortbewegen over het prikkeldraad van de landerijen; onvoorspelbaar, het kan je zo maar verrassen, op elk moment van je leven.

Momenteel lees ik het boek ‘Geen prijs te hoog‘ over de vervolgde christenen van Rusland die in- en na de tweede wereldoorlog in Leningrad woonde, en iedere dag leefde in onzekerheid. Het ene moment stond de KSB voor de deur om de vader van het gezin te arresteren, vanwege zijn geloof in Jezus. Het andere moment was er geen eten meer. Het andere moment vernemen ze dat vader overleden is in het gevangenkamp. Nog een ander moment was het oorlog en sloegen de bommen in en moesten ze vluchten om vervolgens duizenden kilometers van huis op zoek te gaan naar onderdak en eten.  Maar wat hadden deze christenen een onwankelbaar vertrouwen in onmogelijke situaties. En Psalm 91 was werkelijkheid in hun leven!

Waar ik vroeger nog die stoere sportende Johan was; Taekwondo, boksen, Kung Fu, roeiwedstrijden winnen,  estafette wedstrijden winnen, brandweerwedstrijden winnen, niet bang voor nieuwe uitdagingen; daar weet ik nu hoe kwetsbaar ik eigenlijk ben.
Dat begon in 1995 niet met mijzelf, maar met degene waar ik zo van hield, die ernstig ziek werd. 14 maanden iedere avond op de knieën naast m’n bed met de Psalmen open, waar David  mijn vriend werd in de strijd om een kwetsbaar leven waar ik van hield.  Drie jaar later, gewoon op weg naar huis zoals elke dag, waar ik nooit rekening mee had gehouden, zou ik een ongeval krijgen dat mijn hele leven veranderde van onbreekbaar naar kwetsbaar. Wat ben ik blij dat ik de Psalmen heb leren ontdekken vóór die tijd.

        Klik op afbeelding voor origineel

Psalm 91, waar onze broeder Steve van Deventer laatst over sprak is waarheid voor allen  wie schuilen bij de Allerhoogste (Eljoon). Geen storm, geen bliksem, geen ziekte, geen macht of kracht is het die kan afhouden van de Allerhoogste. Eenmaal in die schuilplaats zit ik veilig en heb ik overzicht.

In vers 2 staat letterlijk: Ik zeg[voortdurend] tot JHWH: mijn schuilplaats, mijn hoge vesting, mijn God! Ik schuil[voortdurend] IN Hem

Steve van Deventer zei: let op de kracht van proclamatie!
Is dat alleen ervaring van Steve of vinden we dit terug in de Psalm? Let daarvoor op de werkwoorden ‘zeggen’ en ‘schuilen/leunen op’. Ze staan in vorm die voortduurt. En vers 2 begint met het werkwoord ‘amar’. Als God spreekt staat er meestal ‘amar’, en spreekt God met autoriteit, waarmee je  eigenlijk kunt zeggen dat David in vers 2 begint met: ‘ik proclameer!’, ik heb wat te zeggen:
Op elk moment van mijn leven… 
in voor of tegen spoed, aanbid ik U mijn Jezus en dank U voor Uw bloed.
Ik vind kracht in U mijn Vader, als ik heel dicht bij U bent.
Mijn hart en mijn gedachten, worden warm als ik bedenk
Vader U bent goed, U bent heilig, U bent liefde.
Jezus U bent groot, U bent sterker dan de dood.
Vader deze dag geef ik me zelf aan U, en ik zing met heel mijn hart: ik hou van U.

In één van die worstelingen van dit leven kreeg ik een boek. Daarin heeft Christa Rozier de Psalmen geschilderd. Christa is overleden aan de gevolgen van kanker. Haar ziekte onderging ze  in vast vertrouwen IN haar redder Jezus. Zie de website https://www.christarosier.nl voor de verschillende schilderijen, niet alleen van de Psalmen.

Tot een volgende keer, ergens onderweg!

Johan