Tagarchief: Bidden

Google-Maps of Bible-Maps

Enige jaren geleden was ik in retraite in een klooster en ging om 14h een wandeling maken in de bossen van de Leender- en Kennemerheide. Rust, dus geen telefoon mee, en ik zou het wel redden zonder kaart, ik was er tenslotte al vaker geweest. Het weer veranderde, de zon verdween en alleen donkere wolken bleven over. Ik liep in een dicht begroeid bos waar alle paden op elkaar leken. Ik dacht de weg te herkennen, maar na uren wandelen stond ik weer op hetzelfde punt, ik wandelde rondjes. Geen zon om me op te oriënteren, alleen maar bomen en zandpaden die op elkaar leken. Ik kon niet anders dan bidden om hulp om een wijze keuze te maken. Ik besloot om geen afslag meer te nemen tot ik aan de rand van het bos zou komen waar ik me zou kunnen oriënteren op b.v. een kerktoren. Rond 19h had ik de rand van het bos bereikt en zag inderdaad een kerktoren. Ik moest nog bijna twee uur wandelen tot ik weer op mijn logeeradres was. Om 21h ging de poort van het klooster dicht, ik klopte en de deur werd voor me opengedaan, ik was nog net op tijd. Zucht!
Michiel deelde afgelopen zondag over de opdracht aan de dienaren om de vaten te vullen met water: als Jezus iets zegt; neem je verantwoording! In het wonder waarin Jezus van water wijn maakte, betrok hij omstanders. Jezus wil jou actief betrekken en je niet passief laten in je geloofsleven. Ik was verdwaald in het bos, ik pakte Bible-Maps en ging bidden, maar ik moest wandelen en Jezus gaf richting in mijn denken. Een kar die stilstaat kun je geen richting opduwen. Dus, biddend op pad! Mooie uitdaging om zo met Jezus je weg in het leven te vinden. Dan krijgt God de eer i.p.v. Google.

Tot slot een mooie song voor onderweg. KLIK HIER

Tot volgende week.

Hollen en stilstaan

Voor sommigen was het wandelen tijdens het bikkelweekend een moment van rust middenin een druk leven. Ik ben eerlijk, ook ik ben altijd druk en ren heel wat af in het leven, van de ene “verantwoording” naar de andere. Zelfs toen mijn moeder eind 2008 vanwege ALS ongeneeslijk ziek bleek, rende ik in de drie jaren die daar op volgde maar door. Telkens kort even bij moeder langs…tot… het moment dat we ervoor kozen om onze moeder in haar laatste weken thuis zoveel mogelijk zelf te verzorgen. Met z’n drieën en een paar lieve verzorgenden hadden we een intens intieme tijd met elkaar. Na haar overlijden besefte ik pas hoe intens intiem en liefdevol die tijd ook voor mijn moeder was en… hoe ik het vaak te druk had met “mijn verantwoordelijkheden” tijdens de jaren van haar ziekzijn. Ja, ik zou het nu anders doen, ik zou nu tijd vrijmaken en mijn leven tot stilstand laten komen om haar meer te laten genieten van het samenzijn. Dat besef heeft dus best veel gekost, dat voel ik nog steeds. En wat heb ik gewonnen met al dat rennen?

Tijdens de reis naar Israël appte Monique “ik mis je”, en na de Israëlreis, anderhalve dag later, was ik alweer op weg naar de Ardennen. Maar de woorden “ik mis je” klonken door en brachten me weer terug naar de herinnering aan mijn moeder die altijd alles opzijzette voor haar kinderen en wachtte en wachtte tot iemand tijd voor haar had.

Ik weet dat onze Vader in de hemel nog beter voor me is dan mijn moeder, nog meer geduld met me heeft, in me gelooft en daarom volkomen in me geïnvesteerd heeft door Zijn Zoon ook voor mij te laten sterven. En hoe vaak zit Hij te wachten op jou en mij?

Sta eens wat langer stil in de tijd naar Pasen om tijd te nemen voor je Vader in de hemel!