Tagarchief: volhouden

Samen uit, samen thuis.

Mijn vriend Avner uit Israël was op legeroefening met zijn team van het Israël Defence Force, naar ik me meen te herinneren een tocht van 100km met bepakking. Er raakte een teamlid gewond, niet zo erg dat hij naar het ziekenhuis moest, maar verder lopen was geen optie. De laatste 30km zou het team hem op een brancard moeten dragen en zijn bepakking en wapen werden verdeeld. Zo droegen de maten de last van de zwakste. Het was samen uit en samen thuis, anders zouden ze de tocht overnieuw moeten doen. Avner zei: “dit waren de zwaarste kilometers van mijn leven”. De tocht waar zijn handen en voeten kapot waren, en hij zijn eigen last moest dragen en die van die ene maat.
Als Jezus de laatste tocht naar Jeruzalem maakt, dan komt Hij door Jericho en ziet Hij dat Zacheüs verlangt naar Hem (Luc.19). Jezus vergeet zijn eigen zorgen op deze reis naar Jeruzalem, met de wetenschap dat Hij zou lijden en gaan sterven, en geeft zijn tijd en aandacht aan Zacheüs. In datzelfde hoofdstuk ziet Jezus dat er in de tempel om geld gehandeld wordt i.p.v. gebeden. Jezus let niet op de gevaren voor Zijn eigen leven, drijft de onheiligheid uit de tempel; Hij vindt Zijn Vader belangrijker en vergeet Zijn eigen last.

Ik voel me wel eens schuldig dat ik niet meer kan doen voor anderen en vraag me dan af “Hoe ver wil ik gaan voor God mijn Vader, hoe ver voor mijn naaste?” Want ergens klopt het niet als ik de wedloop op aarde alleen voor mezelf gelopen heb. Dan ben ik vergeten dat het liefhebben van mijn naaste niet minder is dan God liefhebben. Wie is mijn naaste? Vraag het Samaritaan, vraag het Jezus aan het kruis die hen vergeeft die Hem aan het kruis sloegen. Hij stierf voor ons toen wij nog zondaren waren, vijanden, maar Jezus achtte ons als naaste. Hoe ver wil je gaan voor jouw naaste? Dat kan best zwaar zijn, vraag maar aan Avner, vraag maar aan Jezus. Hoe Hij zijn eigen last moest dragen en die van jou.  Zijn handen en voeten doorboort, en wil maar 1 ding: Vader dat zij bij Mij zijn waar ik ben. Samen uit, samen thuis.

Houd vol en tot volgende week!

Google-Maps of Bible-Maps

Enige jaren geleden was ik in retraite in een klooster en ging om 14h een wandeling maken in de bossen van de Leender- en Kennemerheide. Rust, dus geen telefoon mee, en ik zou het wel redden zonder kaart, ik was er tenslotte al vaker geweest. Het weer veranderde, de zon verdween en alleen donkere wolken bleven over. Ik liep in een dicht begroeid bos waar alle paden op elkaar leken. Ik dacht de weg te herkennen, maar na uren wandelen stond ik weer op hetzelfde punt, ik wandelde rondjes. Geen zon om me op te oriënteren, alleen maar bomen en zandpaden die op elkaar leken. Ik kon niet anders dan bidden om hulp om een wijze keuze te maken. Ik besloot om geen afslag meer te nemen tot ik aan de rand van het bos zou komen waar ik me zou kunnen oriënteren op b.v. een kerktoren. Rond 19h had ik de rand van het bos bereikt en zag inderdaad een kerktoren. Ik moest nog bijna twee uur wandelen tot ik weer op mijn logeeradres was. Om 21h ging de poort van het klooster dicht, ik klopte en de deur werd voor me opengedaan, ik was nog net op tijd. Zucht!
Michiel deelde afgelopen zondag over de opdracht aan de dienaren om de vaten te vullen met water: als Jezus iets zegt; neem je verantwoording! In het wonder waarin Jezus van water wijn maakte, betrok hij omstanders. Jezus wil jou actief betrekken en je niet passief laten in je geloofsleven. Ik was verdwaald in het bos, ik pakte Bible-Maps en ging bidden, maar ik moest wandelen en Jezus gaf richting in mijn denken. Een kar die stilstaat kun je geen richting opduwen. Dus, biddend op pad! Mooie uitdaging om zo met Jezus je weg in het leven te vinden. Dan krijgt God de eer i.p.v. Google.

Tot slot een mooie song voor onderweg. KLIK HIER

Tot volgende week.

Wat een Bikkelweekend!

Respect voor de 30km-gasten! De “korte route”, net geen 20km, was lang genoeg om te merken dat er spieren zijn waarvan je het bestaan nog niet kende. Sneeuw, verborgen gaten onder de sneeuw, veel blubber, zogenaamde doorwaadbare plaatsen, glijpartijen, jagers actief in het bos, omvallende bomen. Ook respect voor de genieters die dichterbij de bewoonde wereld bleven; wijze keuze!
Maar och… de pijn aan spieren en voeten waren snel vergeten bij de culinaire verwennerijen, de jacuzzi, een warm honk en de gezelligheid van een goeie borrel aan het eind van de dag.

David en zijn mannen moeten ook regelmatig genoten hebben van het goede van het leven. Eten, drinken, dansen en muziek waren bij de oude Hebreeën belangrijk. Ontmoeten doe je met eten, zakendoen bij het eten, gasten ontvangen; met eten. Genieten is een prettige bijkomstigheid in dit leven, maar… zeker niet het doel voor dit leven. De Spreukenschrijver schrijft: “Jongeman, verheug je in je jeugdigheid, en vrolijk je hart op zolang het jong is. Volg de weg van je hart na en wat goed is in jouw ogen. Maar besef tegelijk dat God je daar uiteindelijk wel op beoordeelt.”(Spr.11:9). Hoe gaan we om met alle mogelijkheden?

Sta eens even stil en denk na over die ontmoeting die je ooit zult hebben met Jezus. Als Hij dan de littekens in Zijn handen en voeten laat zien en zegt “Dit heb ik voor jou gedaan”. Dan zijn jij en ik aan de beurt; “wat deden wij voor Jezus die ten koste van Zijn eigen leven jou en mij redde?”. Dan hoor ik de echo van de woorden van Paulus “Is het niet het minste wat je kunt doen voor Jezus, dat je jouw lichaam (wie je bent en wat je hebt) inzet?”(Rom.12:1-2).
Jezus ging op weg naar Pasen. Hij ging het lijden, de vernedering, de marteling en met uiteindelijk de pijnlijke kruisdood tegemoet, voor jou! Kunnen jij en ik in de tijd richting Pasen een verschil maken met ons leven? Een keuze om b.v. meer van onszelf aan Jezus te geven; meer tijd, meer van onszelf, meer van al het goede dat we dagelijks genieten. Denk nog even aan wat Martin met ons deelde!

Was het keukenteam in het afgelopen weekend niet een klein clubje dat een reuzenwerk neerzette? Wat zou het mooi zijn als mannen samen in de tijd naar Pasen toe, zouden gaan nadenken en bidden met verlangen om voor Jezus een reuzenwerk te mogen doen. Zoals de mannen van David die onverschrokken, met verzuurde benen, buiten adem, het onmogelijke deden; ze namen Jeruzalem in.
Dan is er reden te meer voor culinaire verwennerijen, een jacuzzi, een warm honk en de gezelligheid van een goeie borrel aan het eind van de strijd. Sta eens even stil en vraag jezelf af tijdens deze 40 dagen: wat mag Jezus mij kosten?

Tot volgende week!

Johan