Vinden – voeden – vliegen

In het voorjaar vertelde een broeder en zuster uit de Baptistengemeente Leiden dat ze een gewonde jonge kauw in de tuin hadden. Ze stuurde een foto waarbij de jonge kauw in elkaar gekropen zat; een hoopje ellende. Toen ik vertelde dat ik vroeger een kauw had, tot deze door een boze buurman werd doodgeslagen, kwam de vraag van deze broeder en zuster uit Voorschoten of ik de kauw op wilde halen. Dat kwam goed uit, we moesten in den Haag zijn en op de terugweg zouden we Voorschoten aandoen om “Karel” op te halen. ’s Middags in de tuin snel van  hout en gaas een tijdelijke kooi gemaakt voor de nacht. En daar was hij, onderdeel van ons gezin.

Karel was de naam van mijn kauw vroeger. Hij liep met me naar school en vloog het dak op tot ik klaar was. Ik was slecht in knikkeren, maar Karel verzamelde wel knikkers voor me en maakte daarmee niet echt vrienden. Ja, kauwen zijn geliefd en gehaat, ze slopen alles wat los en vast zit, en dat merken we momenteel. Ik moet zelfs de kitranden van mijn tuinraam vervangen. Maar de liefde van Karel is geweldig, en in deze zomer waarin we door de behandelingen aan huis gekluisterd waren, heeft Karel ons bezig gehouden en wij hem.

We moesten Karel kortwieken om te zorgen dat hij niet snel weer ten prooi zou vallen aan katten. Eerst zorgen dat hij zou aansterken zodat de beschadigde vleugel en poot kon herstellen. Nu is hij in de rui en moeten alle oude veren plaatsmaken voor de nieuwe. De nieuwe veren drukken de oude veren eruit. Net zoals de melktanden eruit worden gedrukt door de tanden die erachter liggen. Hij is al zoveel mooier dan in het begin, en hij begint nu langzaam wat te “zingen” zoals een kauw dat doet. Ja, een kauw is een zangvogel. En een kauw is niet zwart, maar oogt zwart. In het licht van de zon kleurt hij op.
Hij maakt er wel een bende van in de tuin, woelt alles om, maar we hebben geduld met hem en genieten ervan. Hij wordt verwend, spettert alles nat in zijn bad, en al kost het ons onze rust en moeten we hier en daar de boel herstellen, het is het meer dan waard.

In de Ichthus is dat iets wat ik mis, dat opzoeken van gewonde vogels, gewoon in Alphen, in tuinen, in parken, op de straat of waar dan ook. Een zoekende gemeente zijn, bekend in Alphen als opvang van vreemde vogels. Daar waar je b.v. de Alphacursus kan volgen om op een ontspannen manier over Jezus te horen.
Ik denk dat er wel geduld is voor vreemde vogels om te herstellen, ik geloof zelfs dat er veel potentie is om een vogelopvang te beginnen. Maar ik ben wel bang dat enig traditioneel denken de ruimte beperkt om de rommel toe te staan die dat met zich meebrengt.

Geduld en aanpassen, aangepaste voeding en ruimte creëren om vogel te leren zijn, precies als bij onze Karel. Geduld om het verenpak van het oude leven te laten plaatsmaken door het nieuwe verenpak van het leven met Jezus. Oh als Jezus toch eens geen geduld had, dan waren we nergens. Dus luister wat hij zegt “Leert van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart…”

We zien er tegenop om Karel straks te zien uitvliegen, maar zijn ons bewust van het feit dat hij geschapen is om te vliegen, en zullen ook heel blij zijn als hij vliegt.
Het is ons nu al opgevallen dat hij zelf weet wat hij moet eten en wat niet. In het begin zette we hem alles voor, maar niet alles paste bij Karel. Karel weet wat hij nodig heeft, en dat gaat steeds beter. Karel blijft netjes bij ons in de tuin, en op de schouder als we even de vuilnis wegbrengen. Maar Karel is geboren om te vliegen, en wij mogen hem daarin helpen. Mooie les voor ons allemaal. Ik denk zelfs dat hij niet meer weggaat, een thuis heeft bij ons. En dat zou mooi zijn voor nog vele gewonden vogels in Alphen.

In het schilderij van Christa Rosier overviel mij dat heerlijke beeld van vogels die tussen de zuilen van de tempel doorvliegen, zo het Heilige in, tot dicht bij God. Ook wij mensen zijn geboren om te vliegen zoals in het gelijknamige boek van Henk Stoorvogel en Eugène Poppen wordt verteld. Wellicht is het iets om met elkaar voor te bidden “Vader, mogen we een vogelopvang worden en wilt U ons leren hoe dat moet. En wilt u ze brengen?”

Klik hier om naar de site van Christa Rosier te gaan