Categoriearchief: Volhouden

Samen uit, samen thuis.

Mijn vriend Avner uit Israël was op legeroefening met zijn team van het Israël Defence Force, naar ik me meen te herinneren een tocht van 100km met bepakking. Er raakte een teamlid gewond, niet zo erg dat hij naar het ziekenhuis moest, maar verder lopen was geen optie. De laatste 30km zou het team hem op een brancard moeten dragen en zijn bepakking en wapen werden verdeeld. Zo droegen de maten de last van de zwakste. Het was samen uit en samen thuis, anders zouden ze de tocht overnieuw moeten doen. Avner zei: “dit waren de zwaarste kilometers van mijn leven”. De tocht waar zijn handen en voeten kapot waren, en hij zijn eigen last moest dragen en die van die ene maat.
Als Jezus de laatste tocht naar Jeruzalem maakt, dan komt Hij door Jericho en ziet Hij dat Zacheüs verlangt naar Hem (Luc.19). Jezus vergeet zijn eigen zorgen op deze reis naar Jeruzalem, met de wetenschap dat Hij zou lijden en gaan sterven, en geeft zijn tijd en aandacht aan Zacheüs. In datzelfde hoofdstuk ziet Jezus dat er in de tempel om geld gehandeld wordt i.p.v. gebeden. Jezus let niet op de gevaren voor Zijn eigen leven, drijft de onheiligheid uit de tempel; Hij vindt Zijn Vader belangrijker en vergeet Zijn eigen last.

Ik voel me wel eens schuldig dat ik niet meer kan doen voor anderen en vraag me dan af “Hoe ver wil ik gaan voor God mijn Vader, hoe ver voor mijn naaste?” Want ergens klopt het niet als ik de wedloop op aarde alleen voor mezelf gelopen heb. Dan ben ik vergeten dat het liefhebben van mijn naaste niet minder is dan God liefhebben. Wie is mijn naaste? Vraag het Samaritaan, vraag het Jezus aan het kruis die hen vergeeft die Hem aan het kruis sloegen. Hij stierf voor ons toen wij nog zondaren waren, vijanden, maar Jezus achtte ons als naaste. Hoe ver wil je gaan voor jouw naaste? Dat kan best zwaar zijn, vraag maar aan Avner, vraag maar aan Jezus. Hoe Hij zijn eigen last moest dragen en die van jou.  Zijn handen en voeten doorboort, en wil maar 1 ding: Vader dat zij bij Mij zijn waar ik ben. Samen uit, samen thuis.

Houd vol en tot volgende week!

Melaats?

Vanmiddag ging ik met Monique de supermarkt in waar keurig markeringen op de grond stonden zodat de klanten op gepaste afstand van elkaar zouden blijven. We werden door een andere klant aangesproken dat wij, Monique en ik, te dicht bij elkaar liepen. Toen we zeiden dat we getrouwd zijn, in 1 bed liggen, elkaar dagelijks wel een zoen geven was de verontwaardiging des te groter. Wij zouden de veroorzakers zijn van veel problemen.

Gisteren bij een wandeling in duin kwamen we broeders en zusters tegen van de Baptistengemeente Katwijk. Op ruime afstand van elkaar stonden we in een kring met elkaar te praten en hebben we gezongen “In de schuilplaats van de Allerhoogste”. Boze blikken en verontwaardiging bij mensen die met een grote boog om ons heen liepen, alsof we melaats waren. Op straat lopen mensen met een grote boog om ons heen, bedekken hun gezicht voor ons, houden een boek voor hun gezicht alsof Monique ik uiterst besmettelijk zijn.
Precies zoals 50 jaar geleden nog veel blanken om donkere mensen heenliepen, of net als nu oversteken om aan de andere kant van de straat te passeren en sommigen keken ons boos aan toen we ze groetten. Wat een rare tijd.  Nu pas begrijp ik een beetje hoe vernederend die rassenhaat is geweest en nog is in sommige delen van de wereld. Dat raakte me meer dan dat mensen doen alsof ik melaats ben. Jezus was daar ook niet bang voor, Hij bleef de kwetsbare mens opzoeken waar Hij maar kon.

Ik moet terugdenken aan mijn prediking over haten en liefhebben. Het is een hele uitdaging om gepaste afstand te houden en toch lief te hebben. We zijn Hollanders, we zijn creatief, dat merk ik ook in het gemeentezijn. Toch…speciaal voor diegene die kwetsbaar zijn en thuis in isolatie leven, kan een kaartje en telefoontje veel betekenen. Neem je verantwoording in Jezus’ naam, zodat ook zij kunnen volhouden op deze weg van het leven en reden te meer hebben om God te danken voor jouw plek in hun leven. Goede reis en houdt vol!

Tot volgende week.

Nog een prachtig lied van Ray Boltz over hoe we tot zegen voor anderen zijn als we Jezus delen. LINK

Google-Maps of Bible-Maps

Enige jaren geleden was ik in retraite in een klooster en ging om 14h een wandeling maken in de bossen van de Leender- en Kennemerheide. Rust, dus geen telefoon mee, en ik zou het wel redden zonder kaart, ik was er tenslotte al vaker geweest. Het weer veranderde, de zon verdween en alleen donkere wolken bleven over. Ik liep in een dicht begroeid bos waar alle paden op elkaar leken. Ik dacht de weg te herkennen, maar na uren wandelen stond ik weer op hetzelfde punt, ik wandelde rondjes. Geen zon om me op te oriënteren, alleen maar bomen en zandpaden die op elkaar leken. Ik kon niet anders dan bidden om hulp om een wijze keuze te maken. Ik besloot om geen afslag meer te nemen tot ik aan de rand van het bos zou komen waar ik me zou kunnen oriënteren op b.v. een kerktoren. Rond 19h had ik de rand van het bos bereikt en zag inderdaad een kerktoren. Ik moest nog bijna twee uur wandelen tot ik weer op mijn logeeradres was. Om 21h ging de poort van het klooster dicht, ik klopte en de deur werd voor me opengedaan, ik was nog net op tijd. Zucht!
Michiel deelde afgelopen zondag over de opdracht aan de dienaren om de vaten te vullen met water: als Jezus iets zegt; neem je verantwoording! In het wonder waarin Jezus van water wijn maakte, betrok hij omstanders. Jezus wil jou actief betrekken en je niet passief laten in je geloofsleven. Ik was verdwaald in het bos, ik pakte Bible-Maps en ging bidden, maar ik moest wandelen en Jezus gaf richting in mijn denken. Een kar die stilstaat kun je geen richting opduwen. Dus, biddend op pad! Mooie uitdaging om zo met Jezus je weg in het leven te vinden. Dan krijgt God de eer i.p.v. Google.

Tot slot een mooie song voor onderweg. KLIK HIER

Tot volgende week.