Categoriearchief: Volhouden

Goed voorbereid – de poolreizigers

Tjonge…dat is even geleden!
Hoopten we met de blogs een opstap te maken naar een mannenochtend in het voorjaar, stond corona in de weg.
Ja, ook ik merkte dat de griep ongenadig onderuit haalt. “Milde griepklachten” heet het als je niet naar het ziekenhuis hoeft. Nu, bijna 6 weken later, is mijn conditie nog niet in orde. Het schommelt van dag tot dag. Vanmorgen kwam ik weer buiten adem wakker, moe na het maken van mijn ontbijt. Rare ervaring.
Wat als ik niet iedere dag had bewogen; gewandeld, gefietst en met mijn gewichten gestoeid? Ok, het geeft geen 100% zekerheid. Een broeder die ik goed ken is revalidatie-sporttherapeut en heeft een grote jonge sterke vent in revalidatie; door corona geveld. Maar ik ben me bewust dat ik zonder voldoende lichamelijke oefening vooraf nu helemaal niets waard geweest na deze griep.

Voorbereiding op wat komen gaat, dat wat je niet weet maar wel kan verwachten. Daarover een kort inspirerend verhaal.

De poolreizigers Amundsen en Scott gingen beide op pad in oktober van 1911, om het zuidelijkste deel van de Zuid Pool te bereiken. Beide hadden ze dezelfde mogelijkheden, reisde in dezelfde periode onder dezelfde omstandigheden, en ze hadden nagenoeg dezelfde leeftijd. Maar Scott zou met zijn team doodvriezen terwijl Amundsen zijn doel wist te bereiken – en – terug, zonder verlies dan alleen enige honden. Wat was het verschil? 

Amundsen was anders voorbereid. Jaren daarvoor was Amundsen bezig met zichzelf te trainen. Hij was leergierig en liet niets over aan toeval en geluk. Hij trainde op technieken en leerde van Eskimo’s, hij werkte aan zijn conditie en hij maakte een zeereis om alles te leren over navigatie. Zijn filosofie luidde “je wilt niet pas ontdekken dat je meer kracht en uithoudings-vermogen nodig hebt tot je in een onverwachte storm terecht komt. Je wacht niet eerst met ontdekken welke rouwe vis je kunt eten tot je schipbreuk leidt, en je wacht ook niet met leren skiën en met honden omgaan tot die grote poolreis. Bereid je intensief voor zodat wanneer er zich zware omstandigheden voordoen je kunt putten uit kennis en reserves. Dit, zodat wanneer de omstandig-heden gunstig zijn je een dubbele slag kunt slaan en tegenslagen kunnen worden overwonnen.”
De focus van Amundsen was gericht op het bereiken van het doel!  Het doel bepaalde zijn keuzen en hoe hij in het leven stond.

Nu even naar jou en mij. Heb je het doel nog voor ogen?
De Geest van God wil ons gebruiken om op juiste gelegenheid een slag te slaan of een tegenslag te overwinnen. Maar je kunt niet onvoorbereid zijn als christen. Er is training voor nodig.  Noem het maar “karaktertraining”, de mate waarin je jezelf leert toevertrouwen aan Gods Geest.
Goed om met verlangen naar Gods Geest uit te zien op weg naar Pinksteren,  maar ook goed om te beseffen dat de race dan pas begint waar Hij ons leven mag gebruiken om Zijn doelen te behalen door ons leven heen.

Paulus schrijft in IKor.9:24-27Je kunt christenen vergelijken met hardlopers die meedoen aan een wedstrijd. Net zoals hardlopers moeten wij veel opgeven in ons leven. En net zoals hardlopers hebben ook wij er alles voor over om de eerste prijs te winnen. Maar wij willen geen gewone prijs. Voor ons is de prijs het eeuwige leven. Ook ik probeer die prijs te winnen. Ik weet precies wat ik wil. En daarom ben ik streng voor mezelf, en verdraag ik alles wat me overkomt. Want ik wil niet alleen dat anderen door mijn werk het eeuwige leven krijgen. Nee, ik wil ook zelf het eeuwige leven krijgen! (Bijbel in gewone taal)

Tot volgende keer

Samen uit, samen thuis.

Mijn vriend Avner uit Israël was op legeroefening met zijn team van het Israël Defence Force, naar ik me meen te herinneren een tocht van 100km met bepakking. Er raakte een teamlid gewond, niet zo erg dat hij naar het ziekenhuis moest, maar verder lopen was geen optie. De laatste 30km zou het team hem op een brancard moeten dragen en zijn bepakking en wapen werden verdeeld. Zo droegen de maten de last van de zwakste. Het was samen uit en samen thuis, anders zouden ze de tocht overnieuw moeten doen. Avner zei: “dit waren de zwaarste kilometers van mijn leven”. De tocht waar zijn handen en voeten kapot waren, en hij zijn eigen last moest dragen en die van die ene maat.
Als Jezus de laatste tocht naar Jeruzalem maakt, dan komt Hij door Jericho en ziet Hij dat Zacheüs verlangt naar Hem (Luc.19). Jezus vergeet zijn eigen zorgen op deze reis naar Jeruzalem, met de wetenschap dat Hij zou lijden en gaan sterven, en geeft zijn tijd en aandacht aan Zacheüs. In datzelfde hoofdstuk ziet Jezus dat er in de tempel om geld gehandeld wordt i.p.v. gebeden. Jezus let niet op de gevaren voor Zijn eigen leven, drijft de onheiligheid uit de tempel; Hij vindt Zijn Vader belangrijker en vergeet Zijn eigen last.

Ik voel me wel eens schuldig dat ik niet meer kan doen voor anderen en vraag me dan af “Hoe ver wil ik gaan voor God mijn Vader, hoe ver voor mijn naaste?” Want ergens klopt het niet als ik de wedloop op aarde alleen voor mezelf gelopen heb. Dan ben ik vergeten dat het liefhebben van mijn naaste niet minder is dan God liefhebben. Wie is mijn naaste? Vraag het Samaritaan, vraag het Jezus aan het kruis die hen vergeeft die Hem aan het kruis sloegen. Hij stierf voor ons toen wij nog zondaren waren, vijanden, maar Jezus achtte ons als naaste. Hoe ver wil je gaan voor jouw naaste? Dat kan best zwaar zijn, vraag maar aan Avner, vraag maar aan Jezus. Hoe Hij zijn eigen last moest dragen en die van jou.  Zijn handen en voeten doorboort, en wil maar 1 ding: Vader dat zij bij Mij zijn waar ik ben. Samen uit, samen thuis.

Houd vol en tot volgende week!

Melaats?

Vanmiddag ging ik met Monique de supermarkt in waar keurig markeringen op de grond stonden zodat de klanten op gepaste afstand van elkaar zouden blijven. We werden door een andere klant aangesproken dat wij, Monique en ik, te dicht bij elkaar liepen. Toen we zeiden dat we getrouwd zijn, in 1 bed liggen, elkaar dagelijks wel een zoen geven was de verontwaardiging des te groter. Wij zouden de veroorzakers zijn van veel problemen.

Gisteren bij een wandeling in duin kwamen we broeders en zusters tegen van de Baptistengemeente Katwijk. Op ruime afstand van elkaar stonden we in een kring met elkaar te praten en hebben we gezongen “In de schuilplaats van de Allerhoogste”. Boze blikken en verontwaardiging bij mensen die met een grote boog om ons heen liepen, alsof we melaats waren. Op straat lopen mensen met een grote boog om ons heen, bedekken hun gezicht voor ons, houden een boek voor hun gezicht alsof Monique ik uiterst besmettelijk zijn.
Precies zoals 50 jaar geleden nog veel blanken om donkere mensen heenliepen, of net als nu oversteken om aan de andere kant van de straat te passeren en sommigen keken ons boos aan toen we ze groetten. Wat een rare tijd.  Nu pas begrijp ik een beetje hoe vernederend die rassenhaat is geweest en nog is in sommige delen van de wereld. Dat raakte me meer dan dat mensen doen alsof ik melaats ben. Jezus was daar ook niet bang voor, Hij bleef de kwetsbare mens opzoeken waar Hij maar kon.

Ik moet terugdenken aan mijn prediking over haten en liefhebben. Het is een hele uitdaging om gepaste afstand te houden en toch lief te hebben. We zijn Hollanders, we zijn creatief, dat merk ik ook in het gemeentezijn. Toch…speciaal voor diegene die kwetsbaar zijn en thuis in isolatie leven, kan een kaartje en telefoontje veel betekenen. Neem je verantwoording in Jezus’ naam, zodat ook zij kunnen volhouden op deze weg van het leven en reden te meer hebben om God te danken voor jouw plek in hun leven. Goede reis en houdt vol!

Tot volgende week.

Nog een prachtig lied van Ray Boltz over hoe we tot zegen voor anderen zijn als we Jezus delen. LINK