Tagarchief: 40 dagen

Hollen en stilstaan

Voor sommigen was het wandelen tijdens het bikkelweekend een moment van rust middenin een druk leven. Ik ben eerlijk, ook ik ben altijd druk en ren heel wat af in het leven, van de ene “verantwoording” naar de andere. Zelfs toen mijn moeder eind 2008 vanwege ALS ongeneeslijk ziek bleek, rende ik in de drie jaren die daar op volgde maar door. Telkens kort even bij moeder langs…tot… het moment dat we ervoor kozen om onze moeder in haar laatste weken thuis zoveel mogelijk zelf te verzorgen. Met z’n drieën en een paar lieve verzorgenden hadden we een intens intieme tijd met elkaar. Na haar overlijden besefte ik pas hoe intens intiem en liefdevol die tijd ook voor mijn moeder was en… hoe ik het vaak te druk had met “mijn verantwoordelijkheden” tijdens de jaren van haar ziekzijn. Ja, ik zou het nu anders doen, ik zou nu tijd vrijmaken en mijn leven tot stilstand laten komen om haar meer te laten genieten van het samenzijn. Dat besef heeft dus best veel gekost, dat voel ik nog steeds. En wat heb ik gewonnen met al dat rennen?

Tijdens de reis naar Israël appte Monique “ik mis je”, en na de Israëlreis, anderhalve dag later, was ik alweer op weg naar de Ardennen. Maar de woorden “ik mis je” klonken door en brachten me weer terug naar de herinnering aan mijn moeder die altijd alles opzijzette voor haar kinderen en wachtte en wachtte tot iemand tijd voor haar had.

Ik weet dat onze Vader in de hemel nog beter voor me is dan mijn moeder, nog meer geduld met me heeft, in me gelooft en daarom volkomen in me geïnvesteerd heeft door Zijn Zoon ook voor mij te laten sterven. En hoe vaak zit Hij te wachten op jou en mij?

Sta eens wat langer stil in de tijd naar Pasen om tijd te nemen voor je Vader in de hemel!

Wat een Bikkelweekend!

Respect voor de 30km-gasten! De “korte route”, net geen 20km, was lang genoeg om te merken dat er spieren zijn waarvan je het bestaan nog niet kende. Sneeuw, verborgen gaten onder de sneeuw, veel blubber, zogenaamde doorwaadbare plaatsen, glijpartijen, jagers actief in het bos, omvallende bomen. Ook respect voor de genieters die dichterbij de bewoonde wereld bleven; wijze keuze!
Maar och… de pijn aan spieren en voeten waren snel vergeten bij de culinaire verwennerijen, de jacuzzi, een warm honk en de gezelligheid van een goeie borrel aan het eind van de dag.

David en zijn mannen moeten ook regelmatig genoten hebben van het goede van het leven. Eten, drinken, dansen en muziek waren bij de oude Hebreeën belangrijk. Ontmoeten doe je met eten, zakendoen bij het eten, gasten ontvangen; met eten. Genieten is een prettige bijkomstigheid in dit leven, maar… zeker niet het doel voor dit leven. De Spreukenschrijver schrijft: “Jongeman, verheug je in je jeugdigheid, en vrolijk je hart op zolang het jong is. Volg de weg van je hart na en wat goed is in jouw ogen. Maar besef tegelijk dat God je daar uiteindelijk wel op beoordeelt.”(Spr.11:9). Hoe gaan we om met alle mogelijkheden?

Sta eens even stil en denk na over die ontmoeting die je ooit zult hebben met Jezus. Als Hij dan de littekens in Zijn handen en voeten laat zien en zegt “Dit heb ik voor jou gedaan”. Dan zijn jij en ik aan de beurt; “wat deden wij voor Jezus die ten koste van Zijn eigen leven jou en mij redde?”. Dan hoor ik de echo van de woorden van Paulus “Is het niet het minste wat je kunt doen voor Jezus, dat je jouw lichaam (wie je bent en wat je hebt) inzet?”(Rom.12:1-2).
Jezus ging op weg naar Pasen. Hij ging het lijden, de vernedering, de marteling en met uiteindelijk de pijnlijke kruisdood tegemoet, voor jou! Kunnen jij en ik in de tijd richting Pasen een verschil maken met ons leven? Een keuze om b.v. meer van onszelf aan Jezus te geven; meer tijd, meer van onszelf, meer van al het goede dat we dagelijks genieten. Denk nog even aan wat Martin met ons deelde!

Was het keukenteam in het afgelopen weekend niet een klein clubje dat een reuzenwerk neerzette? Wat zou het mooi zijn als mannen samen in de tijd naar Pasen toe, zouden gaan nadenken en bidden met verlangen om voor Jezus een reuzenwerk te mogen doen. Zoals de mannen van David die onverschrokken, met verzuurde benen, buiten adem, het onmogelijke deden; ze namen Jeruzalem in.
Dan is er reden te meer voor culinaire verwennerijen, een jacuzzi, een warm honk en de gezelligheid van een goeie borrel aan het eind van de strijd. Sta eens even stil en vraag jezelf af tijdens deze 40 dagen: wat mag Jezus mij kosten?

Tot volgende week!

Johan